Συνέντευξη με τον Charis Tsevis

O Charis Tsevis είναι ένας πολυβραβευμένος σχεδιαστής που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει απασχολήσει τον τύπο ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν και στον χώρο των Mac users είναι γνωστός για τα διάσημα μωσαϊκά πορτρέτα του Steve Jobs.

Το πιο γνωστό από αυτά το δημιούργησε για το ιταλικό περιοδικό Panorama και απεικονίζει τον Steve Jobs που αποτελείται από χιλιάδες προϊόντα της Apple (Mac, iPhone, iPad, Xserve κτλπ):

Steve jobs by tsevis white

Ο Charis Tsevis βρήκε λίγο χρόνο και απάντησε σε μερικές ερωτήσεις μας για την αγάπη του για την Apple, τον Steve Jobs, τη δουλειά του και τα μελλοντικά του σχέδια.

MacUser: Πες μας κάτι για τον εαυτό σου. Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τα μωσαϊκά; Γιατί επέλεξες να μείνεις στην Αθήνα, Ελλάδα;

Charis Tsevis: Ξεκίνησα μαζί με τις σπουδές μου στο design πίσω στα τέλη των 80s. Με γοήτευε η πολυπλοκότητα της φύσης. Ίσως και επειδή ήμουν μύωπας και δεν έβλεπα καλά, γοητευόμουν από την λεπτομέρεια που τα μάτια μου δεν μπορούσαν εύκολα να δουν. Η τεχνολογία θα με βοηθούσε λοιπόν, είτε διορθώνοντας τη μυωπία μου, είτε απλά με χρήση μεγεθυντικών φακών.

Όλα ξεκίνησαν όταν είχα για πρώτη φορά πρόσβαση σε μια ρεπροκάμερα (φωτογραφική μηχανή γραφικών τεχνών). Τα repromaster όπως αλλιώς λέγονταν είχαν τη δυνατότητα να προχωρούν σε τεράστιες μεγεθύνσεις. 10000% κλπ. M’άρεσε λοιπόν να μεγεθύνω διάφορα απλά στοιχεία, όπως μελάνια, απλές μουτζούρες, σκόνες κλπ και να παρατηρώ τη δομή τους. Ήταν κάτι σαν μεγάλες εκτυπώσεις από μικροσκόπιο.

Επόμενο βήμα ήταν να προσπαθήσω να αναπαράγω αυτή την πολυπλοκότητα. Έτσι ξεκίνησε η αγάπη μου για τη θεωρία του pattern και του texture. Συνέδεσα τη μελέτη της θεωρίας των pattern με την κυβερνοκουλτούρα που άρχισε να με γοητεύει την ίδια εποχή. Συνδίαζα τα pattern μου με ascii art, με pixel art κλπ.

Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για την Apple;

Μπορώ να θυμηθώ ακόμη και τη μέρα. Ήταν κάπου εκεί στα 1984 ή 1985 όταν είχε έρθει το πρώτο Mac στην Ελλάδα. Ήμουν έφηβος τότε κι είχα μεγάλη τρέλα για τις τέχνες. Ζωγράφιζα συνέχεια κι ήταν αρκετοί αυτοί που έλεγαν πως το έκανα καλά. Ο πατέρας μου ήταν ηλεκτρονικός και εξαιρετικός στη δουλειά του. Είχε – όπως συχνά οι πατεράδες – καημό να με φέρει στον κόσμο των υπολογιστών. Εγώ όμως ήμουν “επαναστατημένος καλλιτέχνης”. Δεν ήθελα να ακούω για υπολογιστές. Αυτά ήταν για τους “επιστήμονες και τους σπασίκλες” εκείνη την εποχή.

Μου έφερε λοιπόν ένα προσπέκτους από την πρώτη έκθεση για Mac στην Αθήνα. Θυμάμαι ακόμη το δίστυλο έντυπο τυπωμένο σε ένα LaserWriter.

“Αυτοί οι Mac είναι για ανθρώπους σαν κι εσένα” μου είπε.

Δεν τον πολυπίστεψα, όμως κράτησα μια επαφή. Αργότερα είχα την πρώτη μου επαφή στην εφημερίδα “Απογευματινή” που δούλευα ως φοιτητής. Ήταν ένα Mac Plus κι έτρεχε QuarkXPress και Adobe Illustrator. Ήμασταν στα 1989. Eίχα ήδη περάσει την πρώτη κρυάδα σε κάποιο σεμινάριο DTP σε PC και όταν έπιασα το Mac ήταν απλά έρωτας. Περίμενα πώς και πώς να σχολάσει ο συνάδελφος που το δούλευε για να κάτσω μπροστά του. Παρότι μπορούσα να κάνω πολύ λίγα πράγματα με το ΧPress και τον Illustrator ήταν τόσα πολλά για την εποχή.

Φυσικά δεν ήταν οικονομικά εφικτό για ένα νέο φοιτητή να έχει εκείνη την εποχή ένα Mac. Ευτυχώς όμως στον κλάδο των γραφικών τεχνών είχαμε πρόσβαση. Έτσι έπεισα γρήγορα τους εργοδότες μου να μου πάρουν ένα. Κι ύστερα άλλο, πιο δυνατό και πιο δυνατό…

Πλέον είχα βρει το δεξί μου χέρι αλλά και τον “συνάδελφό” μου. Ήταν έρωτας. Ήταν το μέσο για να εκφράζομαι.

Ποια προϊόντα της Apple χρησιμοποιείς τωρινά, γιατί και πως σε βοηθάνε με τη δουλειά σου;

Στο γραφείο μου βρίσκονται διάφορα Mac Pro και πάντα ένα Mac Book Pro. Στην τσέπη μου ένα iPhone και στο κρεββάτι και το μπάνιο ένα iPad 🙂


Έχεις δηλώσει ότι ο Steve Jobs είναι πρότυπο για σένα; Γιατί;

Δεν ήταν ακριβώς πρότυπο. Δεν προσπάθησα να του μοιάσω. Ήταν κάτι σαν ήρωας. Διότι συνειδητοποίησε πώς ακριβώς έπρεπε να είναι η τεχνολογία για να γίνει “το σύγχρονο εξάσφαιρο” των ανθρώπων, όπως έλεγαν στο Homebrew Computer Club. Ένα “όπλο” που θα τους δίνει δύναμη να δημιουργούν, να επικοινωνούν και να προστατεύονται.

Διότι έδωσε στην πληροφορική το ανθρώπινο πρόσωπο που την έκανε αυτό που είναι από τα 80s και μετά.

Διότι συνέλαβε και ανέδειξε αξίες και αρχές για τη σχέση ανθρώπου και μηχανής που μέχρι τότε ήταν από περιθωριακές έως αδιανόητες.

Διότι με γοήτευσε ο άνθρωπος που αφού έφτιαξε μια αυτοκρατορία από το τίποτα, εκδιώχθηκε από αυτή, πλούτησε όσο ελάχιστοι και αντί απλά να ζήσει για πάντα με τον πλούτο των 30 του χρόνων εκείνος κυνήγησε το πάθος του, δημιουργώντας καινοτόμες εταιρίες και αλλάζοντας ριζικά 4 βιομηχανίες, της πληροφορικής, του κινηματογράφου, της μουσικής και της τηλεφωνίας.

Ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Και να το κάνουν αλλάζοντας και ανατρέποντας πλήρως τους κανόνες. Δυσκολεύομαι πολύ να σκεφτώ έστω κι έναν ακόμη τα τελευταία 100 χρόνια που να έχει καταφέρει κάτι ανάλογο.

H απώλεια του Steve Jobs σίγουρα μας έχει επηρεάσει όλους. Πως αντέδρασες στην είδηση αυτή;

Δυστυχώς ή ευτυχώς μας είχε προετοιμάσει. Μας έμαθε στο να μας λείπει εδώ και καιρό. Μας το έφερε σιγά σιγά. Έτσι δεν μου ήταν ξαφνικό.

Αντέδρασα με αυτό που λέγεται “χαρμολύπη”. Αυτό το ανάμικτο συναίσθημα που ενώ είναι πένθιμο συνδιάζει τη χαρά για το ό,τι έζησες από αυτό το πρόσωπο. Ακόμη πάντως δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Μάλλον αρνούμαι.

Ποια κληρονομιά νομίζεις ότι έχει αφήσει ο Steve Jobs; Πως βλέπεις την πορεία της Apple από εδώ και πέρα;

Ίσως σου φανεί περίεργο για ένα φανατικό φίλο της Apple αλλά δεν ξέρω και σχεδόν δε με νοιάζει. Αυτό που ήταν ο Στηβ δεν ήταν απλά ένας μάνατζερ μιας εταιρίας που θα έβγαζε κάποια προϊόντα. Ο Στηβ ήταν ο στοχαστής. Ήταν ο οραματιστής. Αυτός που θα συνελάμβανε και θα διαμόρφωνε το τοπίο μέσα στο οποίο θα κινειτο μια ιδέα και μια δραστηριότητα. Ήταν εκείνος που θα ενέπνεε τις ομάδες και τις κοινότητες που θα δημιουργούσαν και θα συνέχιζαν να τροφοδοτούν μια διαδικασία. Αν έχει αφήσει κάτι αυτό δεν είναι προϊόντα και επιτεύγματα. Ελάχιστη αξία έχουν αυτά. Η κληρονομιά του είναι ο τρόπος σκέψης. Όχι μόνο για κάποια τεχνολογία ή μια βιομηχανία, αλλά και για ευρύτερα οικοσυστήματα.

Πιστεύω πως θα λείψει πάρα πολύ. Όχι μόνο στην Apple αλλά και στην παγκόσμια σκέψη. Όσο θα μεγάλωνε τόσο πιο πολύτιμη θα γινόταν η αναλυτική και συνθετική του σκέψη σε ευρύτερα προβλήματα.

Η Apple αν μπορέσει να κρατήσει το πνεύμα Στηβ Τζομπς ζωντανό και αν τον ξεπεράσει δημιουργικά πηγαίνοντας στο αύριο και μη μένοντας απλά στο να τον αναπωλεί θα έχει λαμπρό μέλλον. Απλά για μένα, που έζησα στην εποχή Steve Jobs από τα 80s δεν είναι εύκολο – και σίγουρα όχι τώρα – να υπάρχει άλλος. Απλά το κενό είναι τεράστιο.

Πες μας λίγα λόγια για την τελευταία σου δουλειά για το πορτρέτο του Steve Jobs και ποια είναι τα άμεσα μελλοντικά σου σχέδια.

Το τελευταίο του πορτρέτο το έκανα στα γενέθλιά του φέτος το Φλεβάρη. Moυ το είχαν παραγγείλει οι Los Angeles Times για ένα άρθρο τους. Υπήρχε μια συνέλευση των μετόχων και ετίθετο θέμα αντικατάστασης του Steve. Φυσικά δεν τον αντικατέστησαν. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε.

Το πορτρέτο είναι μαύρο. Στενόχωρο. Παρότι είναι χαμογελαστός είναι το μόνο που έχω κάνει που δεν κοιτάει το θεατή. Αντίθετα κοιτάει μπροστά στο μέλλον χαμογελώντας. Χρησιμοποιώ έγχρωμες φωτογραφίες αλλά μόνο τα ουδέτερα χρωματικά προϊόντα. Λευκά, μαύρα, ασημένια. Νομίζω πως το πορτρέτο είναι πένθιμο από τότε.

Τα σχέδιά μου για το μέλλον είναι να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπάω. Να δημιουργώ design και να πειραματίζομαι με τις εφαρμογές του. Δεν ξέρω αν θα ξαναπιάσω το θέμα Jobs. Για την ώρα μου είναι πολύ δύσκολο κι οδυνηρό. Ίσως αργότερα.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Charis Tsevis για το χρόνο του και τις απαντήσεις του. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τον Charis Tsevis και για τη δουλειά του στην προσωπική του ιστοσελίδα Tsevis Visual Design.

About Harry Souris

Apple news, reviews and opinion. Guitar geek. Editor of iPhoneHellas.gr, MacUser.gr & TechGear.gr.

Follow me on twitter and facebook